சாரு என்ற கழுகார்

சற்று நாளைக்கு முன் சாரு தன் வலைத்தளத்தில் அராத்து எழுதிய அமெரிக்காவில் கழுகார் படித்தேன். வழக்கப்படி அராத்து சூப்பர்.

இப்போ சாரு சென்னையிலேயே கழுகாராக வேலை பார்த்தால் எப்படி இருக்கும் ..பார்க்கலாமா ...


" கழுகாருக்காக அரை மணி நேரமாக காத்திருந்தோம், பொறுமை இழக்கும் நேரத்தில் சோர்வாக பறந்து வந்தார். பொதுவாக மிகவும் புத்திளமை உணர்ச்சியோடு வருபவர் , இப்போது களைத்திருப்பதை கண்டு மனம் திக் என்று ஆனது , என்ன விஷயம் என்று மெதுவாக கேட்டோம், அவ்வளவுதான்  பொரிய தொடங்கினார்!

உங்களுக்கு கொஞ்சமாவது சூடு சுரணை இருக்கா, ஒரு கழுகை நடத்தும் விதமா இது என்ற கேள்வியோடு ஆரம்பித்தார். நாம் ஒன்றும் தோன்றாமல் பார்க்க , சுமார் ஆறு கிலோமீட்டர் பறந்து வந்து இருக்கிறேன், இந்த சனியன் பிடித்த சென்னை வெய்யிலில் ரோட்டில் நடப்பதே கஷ்டம் எனும்போது வானில் பறப்பது எவ்வளவு கடினம் என்று உங்களுக்கு தெரியாதா என்றவரை கூல் படுத்த ஜில்லென்ற ஐஸ் மோரை நீட்டினோம். ஒரு மடக்கு குடித்தவர் , கண்களில் கோபத்தின் தீப்பொறிகள் ..இது எங்கே வாங்கியது என்று கேட்க பக்கத்தில் உள்ள ஜூஸ் கடையின் பெயரை சொன்னோம், அவ்வளவுதான் அந்த ஜூஸ் கடை மட்டுமில்லாமல் , சென்னையில் எந்த எந்த ஜூஸ் கடைகளில் மட்டமான ஐஸ் மோர் கிடைக்கும் என்று லெச்சரே குடுத்து விட்டார். அது மட்டுமில்லாமல் மைலாப்பூரில் உள்ள லே இடலி (இட்லி அல்ல ) அல்லது ஜூஸ் ஷாப் அட் கிரீம்ஸ் ரோடு (இது கிரீம்ஸ் ரோட்டில் ஆரம்பித்தது , ஆனால் சென்னையில் பல்வேறு இடங்களில் இருக்கிறது, எல்லா இடங்களிலும் இதே பெயர்தான், இதே போல் வடக்கு அல்ஜீரியாவில் உள்ள ஷக்சோக (ShakShouka ) என்ற பணியாரம் விற்கும் கடையும் ஒரே இடத்தின் பெயரை பல்வேறு இடங்களில் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்கள்) போன்ற இடங்களில்தான் உண்மையான ஐஸ் மோர் கிடைக்கிறது என்றும் பொரிந்தார்.

தலையை தொங்க போட்ட நாம், சரி கூலான ஐஸ் மோர் வேண்டாம் , சூடான அரசியல் செய்திகளுக்கு செல்வோமே என்று நாம் நினைவுபடுத்த , "போடா பெஹன் சூத்" என்று கர்ஜித்தார், விதிர்விதிர்த்து போய் நின்ற நம் அருகில் இருந்த இளம் நிருபரை ஆசுவாசபடுத்தி உட்காரபடுத்தி காரணம் கேட்டோம், நான் எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் இருந்து அரசியல் செய்திகளை சொல்லி இருக்கிறேன் , இது வரை எந்த வாரமாவது அரசியல் செய்தி இல்லாமல் , என்னுடைய இரை பற்றியோ , இறைக்கைகள் பற்றியோ , நிறத்தை பற்றியோ யாருக்கும் கவலை இல்லை , ஒரு கழுகு எவ்வளவு நாள்தான் இந்த சனியன் பிடித்த தமிழக அரசியலை பற்றி சொல்வது , வேறு ஏதாவது கேள் என்றார். நாம் இதுவரை கழுகாரிடம் தமிழக அரசியல் தவிர வேறெதுவும் கேட்டதில்லை என்பதால் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் "ங்கே " என்று விழித்தோம்.

சற்று கூலாகி அவரே சொல்ல தொடங்கினார் இதோ பாருங்கள் இனிமேல் நான் மூன்று விஷயங்களை பற்றிதான் பேசப்போகிறேன்  செக்ஸ்,ருசியான உணவு வகைகள், பிற நாட்டு சரக்குகள் , இவை மூன்றும் போரடிக்கும்போது நடுவே என் சோகங்களை சொல்வேன், என் சோகங்கள் போரடிக்கும்போது எனது 'கழுகு ரசிகர் மன்றத்தினர் என்னுடைய அகல உயர நீளத்தினை பற்றி சொல்லுவார்கள், இவையெல்லாம் போக நேரமிருந்தால் அரசியல் பற்றி சொல்லுவேன் என்றார்.

கழுகின்  திடீர்  மாற்றத்தினை சற்றும் எதிர்பாராத நாம் அடுத்து என்ன கேட்பது என்று யோசிக்கும் வேளையில் , கழுகார் நான் தென்னமெரிக்கா போக வேண்டும் டிக்கெட் போடு என்றார், நாம் புரியாமல் விழிக்க , எவ்வளவு நாள் தான் நான் தமிழ அரசியல் கிசுகிசுக்களை சொல்வது, நான் அடுத்து பறக்க போவது பொலிவிய தலைமை செயலகம் அருகில், அங்கிருந்தே நான் உங்களுக்கு அந்நாட்டு அரசியல் கிசுகிசுக்களை  fax செய்கிறேன் என்று சொல்லி புயல் வேகத்தில் அங்கே இருந்த மோரை காலி செய்து விட்டு பறந்தார்.

குருவியார் பதில்கள்

சலூன் கடையில் தந்தி பேப்பர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். குருவியார் பதில்கள் பகுதியில் பார்த்த சில கேள்விகள் திகில் அளித்தது. உண்மையிலேயே இதெல்லாம் வாசகர் கேள்விகளா இல்லை தினத்தந்தி குழுமத்திலேயே உருவாக்கப் பட்டதா என்று தெரியவில்லை. இந்த பதிவுக்காகவே சில கேள்விகளை சலூன் கடைக்காரரிடம் பேனா வாங்கி எழுதிக் கொண்டு வந்தேன்.

1. குருவியாரே, தமன்னாவுடன் படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு வரும் அந்த அழகான பெண் அவர் சகோதரியா?
2. குருவியாரே, விஜய் தமிழ் தவிர வேறு மொழி படங்களில் நடித்திருக்கிறாரா?
3. குருவியாரே, சூர்யாவின் மாற்றான் படக் கதையும் பிரியாமணியின் சாருலதா படக் கதையும் ஒன்றா?
4. குருவியாரே, என் கனவு தேவதை சிம்ரன் இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்?
5. குருவியாரே, அஞ்சலி தற்போது நடித்து வரும் படங்கள் எவை?
6. குருவியாரே, என் உள்ளம் கவர்ந்த நாயகி ஒஸ்தி மயக்கம் என்ன புகழ் ரிச்சவின் முகவரி என்ன?

இவை வாசகர் கேள்வி எனில் ஒரே வரி தான் சொல்ல நினைக்கிறேன். "டேய், விளங்கிடும்டா தமிழ்நாடு"..

மேற்கிலிருந்து கற்றதும்/பெற்றதும்

சிகாகோ நகரிலிருந்து Fort Lauderdale வரும் விமானத்தில் அவரை சந்தித்தேன். அவர் பெயர் Dennis Tino. அவர் மனைவி பெயர் Norma. பொதுவாக ஐரோப்பா, அமெரிக்கா இரண்டு இடங்களிலுமே நான் பார்த்த விஷயம், விமானத்திலோ, ரயிலிலோ அருகில் இருப்பவரிடம் ஒரு ஹலோ சொல்லி பேசி விடுவார்கள். இவரும் விதிவிலக்கல்ல. என்னிடம் ஹலோ சொல்லி பேச ஆரம்பித்தார். அவர் கையில் "Dearborn Stories" என்றொரு புத்தகம் இருந்தது. Dearborn, மிச்சிகன் நகரை சேர்ந்தது. Henry Ford பிறந்த ஊர். அங்கு தான் Ford தலைமையகம் உள்ளது.

என்னிடம் Dearborn பற்றி கூறி அந்த புத்தகத்தை படி என்றார். Dearborn பகுதியில் பல காலமாக வாழ்ந்து வரும் குடும்பங்கள் தங்கள் ஊரின் நினைவுகளை அந்த புத்தகத்தில் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். தன் தாத்தா முதலாம் ஹென்றி போர்டுடன் வேலை செய்தது, ஹென்றி போர்ட் அந்த ஊர் மக்களுக்காக செய்த நன்மைகள், மூன்று தலைமுறையாக அதே ஊரில் வாழ்பவர்கள், இல்லத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட அறையில் 1900 ஆம் ஆண்டு பிறந்து 1973 ஆம் ஆண்டு உயிர் நீத்த தன் பாட்டனாரை பற்றிய பேரனின் கதை, இரண்டாம் உலகப் போரின் போது Dearborn நகர் எப்படி இருந்தது என்று ஒரு மணி நேரத்தில் நிறைய கதைகள் படித்திருந்தேன்.

டென்னிஸ் என்னை தோளில் தொட்டு, புத்தகம் எப்படி என்றார்? நான் சிரித்தபடி, நீங்கள் இந்த புத்தகத்தை படித்தாயிற்றா என்றேன்? இல்லை என்றார். என் நெஞ்சை கனக்கச் செய்த சில பக்கங்களை காட்டி, படியுங்கள் என்றேன். அவ்வப்போது தன் மனைவியை அருகில் அழைத்து காட்டி முத்தமிட்டபடி படித்து பழைய நினைவுகளில் இருவரும் மூழ்கினர். கொஞ்ச நேரம் கண் மூடியபடி இருந்தேன். இதைப்போல மாம்பலம், திருவல்லிக்கேணி, மயிலாப்பூர் வாசிகள் புத்தகம் கொண்டு வந்தால் என்னவென்று தோன்றியது. பாலகுமாரனின் அப்பம், வடை, தயிர்சாதம் இந்த வகை புத்தகம். மூன்று தலைமுறைகளை பற்றிய கதை. ஒரே வித்தியாசம் பாலகுமாரன் புத்தகம் கற்பனை. Dearborn Stories உண்மை. இந்த தலைமுறை கொஞ்சம் பிரயாசை செய்து தேடினால் நமக்கும் நிறைய Dearborn கிடைக்கும்.

என் தந்தை தஞ்சை பற்றிய தன் பால்ய நாட்களை அடிக்கடி சொல்லுவார். ஒரு வீச கொத்தவரங்காய் ஓரணா. மூணு கிலோ நல்லெண்ணெய் ரெண்டனா. எண்பளது(தஞ்சை பகுதியில் அந்த நாளில் வாழ்ந்தவர்கள் எண்பதை எண்பளது என்பார்கள்) ருபாய் சம்பளத்துல பத்து பேர் இருக்கற குடும்பம் ஒரு மாசம் முழுக்க சாப்பிடலாம். எல்லா கறிகாயும் கொல்லைப்புறமே பயிர் பண்ணுவோம். முருங்கைக்காய், புடலங்காய், வெண்டை எல்லாம் கொல்லைல தான். கண்டத்திப்பிலி ரசம், விளாம்பழ ஓடு ரசம், சாம்பார், வெத்தக்கொழம்பு, பொரியல், கூட்டுன்னு பத்து வகையா டெய்லி சாப்பாடு. பெரிய கோவில் உற்சவம், முத்துப் பல்லாக்கு, திருவையாறு சப்தஸ்தானம், கருத்த்தட்டாங்குடி சப்தஸ்தானம், முஸ்லிம்கள் கொண்டாடற சந்தன கூடு அப்படின்னு வருஷம் பூரா விழா தான்.

முத்துப் பல்லாகுக்கு M.P.N.சேதுராமன்-பொன்னுசாமி நாதஸ்வரம். ராத்திரி பூரா நாலு வீதியும் சுத்தி வந்து வாசிப்பா. ஒடம்புல சட்டை போட மாட்டான். ஹோட்டல்ல காபி ஆத்தறவன் ராத்திரி கச்சேரில துளி கூட சுருதி பிசகாம தாளம் போடுவான். கார்த்திகை வந்தா வடவாறு, குடமுருட்டி, காவேரி எல்லாத்துலயும் தண்ணி கரைபுரண்டு ஓடும். அதுல விளையாடுவோம். யார் வீட்டுக்கு போனாலும் சாப்பாடு உண்டு. பள்ளிகூடத்துல வாத்தியார் சாயந்தரம் சாப்ட்டு முடிச்ச பாத்திரத்தை எங்க கிட்ட சொல்லி வீட்ல கொடுக்க சொல்லிடு வேற எங்கயாவது போய்டுவார். அவர் வீட்டுக்கு போனா மாமி ரெண்டு அடை வாத்து போடுவா. ஒரு அடை ஒன்றரை இன்ச் இருக்கும். ரெண்டு சாப்டா ராத்திரி சாப்பிட முடியாது. தொட்டுக்க காலம்பறது ரச வண்டல் இருக்கும். அந்த காலமே தனி என்பார்.

நிச்சயம் இந்த கதைகள் சென்னையிலும் உண்டு. ஏன் நம் பிள்ளை பிராயத்து கதைகளே எத்தனை உண்டு? Dearborn Stories போன்ற மேற்கின் நல்ல விஷயங்கள் நம் கண்ணுக்கு தெரிவதே இல்லை.டென்னிஸ் நார்மாவை தழுவிக்கொண்டு தன் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கிய அந்த நிமிடங்களை எண்ணி சிலிர்க்கின்றேன். நம்மூராக இருந்தால் மனைவி, "போறும் போறும், உங்களை கட்டிண்டு நான் பட்ட பாடு" என்று சொல்லியிருக்க கூடும். நம் திருமண குறுந்தகடை கூட நாம் FF செய்யாமல் ஒரு முறை பார்த்திருப்போமா? ஒரு ஞாயிறு நம் குழந்தைகளுடன் அதை அமர்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோமா? அதை பார்க்கும் போது மனைவியின் முகத்தில் ஏற்படும் நாணத்தை கண்டு களிப்புறும் தருணங்களுக்கு என்ன விலை கொடுக்கக் கூடும்?